Flora Tatr i Sudetów. Roślinność górska. Rezerwaty przyrody Sudetów.
Drakiew lśniąca

Drakiew_lsniaca_3.jpg

DRAKIEW  LŚNIĄCA  (Scabiosa lucida)

Szczeciowate (Dipsacaceae)

Okres kwitnienia: VII-IX

Wygląd: Wieloletnia bylina osiągająca do 30-35cm wysokości. Posiada różowofioletowe, bezwonne kwiaty zebrane w półkolisty, główkowaty kwiatostan średnicy 3-4cm. W główce występują kwiaty dwojakiego rodzaju. Większe, znajdujące się na zewnątrz i mniejsze, wewnątrz główki. Kielich jest złożony z 5 ostek, w dolnej części nieco rozszerzonych, z cienkimi brzeżkami po bokach środkowego nerwu

Liście odziomkowe oraz niższe łodygowe są podłużnie jajowate. Wyższe liście mają kształt 2-krotnie pierzastosiecznych o wąskich odcinkach. Liście lśniące, koloru zielonego, wyrastają w okółku po dwa, nagie, orzęsione brzegiem.

Owocem jest krótka, długości 3-4mm niełupka, otoczona błonkowatym kielichem, który pełni funkcję aparatu lotnego. Roślina wiatrosiewna (anemochoria).

Występowanie: Góry i tereny wyżynne Europy Środkowej, w Polsce wyłącznie w górach (Sudety, Karpaty Wschodnie, Pieniny, Tatry, Pasmo Skalic).

Środowisko: Roślina występuje od regla dolnego po piętro halne, wyłącznie na glebach wapiennych. Rośnie na wysokogórskich halach, śródleśnych łąkach i polanach, na piargach, suchych szczelinach i półkach skalnych.

Opis ogólny: Dawniej uważano, iż ziele driakwi ma zastosowanie w leczeniu świerzbu, stąd jej nazwa rodzajowa (scabies=świerzb). Driakiew jest przykładem roślinnego mimetyzmu, czyli naśladowanie jednego organizmu przez drugi pod względem np. morfologii. Barwa oraz kształt kwiatostanu rośliny są naśladowane przez storczycę kulistą, która nie posiada nektaru w przeciwieństwie do driakwi, nie jest wiec atrakcyjna dla owadów. Owad myśląc, iż leci do nektarodajnego kwiatu driakwi ląduje i zapyla bezwartościową dla niego storczycę.

Kontakt
Mail: weidau @ gmail.com
GG: 1100384
Ankieta
Brak przeprowadzanych ankiet.